ang gulu-gulo na ng isip ko. di ko na malaman ang gagawin ko. nagre-research ako about radioactive iodine. wala naman din palang guarantee na totally ay mawawala sya. 50-50 chance, sabi ng doctor ko. sa mga nabasa ko, pwede pa nga daw for life na ako iinom ng gamot. so, what's the point of undergoing this radioiodine? im losing hope. and im happy my doctor is not suggesting anything about operation. that's the last thing i have to think about. ayaw ko ng operation, utang na loob! may keloid ko. tsaka pag daw di magaling ang nag-opera, malamang-lamang pa daw na magbago ang boses mo if not, totally mawala pa. dahil minsan daw, naaapektuhan ang vocal chords during operation. tsaka ayaw ko ng my peklat ang leeg ko. ang radiation? ewan ko! magulo na talaga utak ko. masakit na ulo ko!

ako, malaki ang paniwala ko sa matandang kasabihan na ito, "pag hindi ukol, hindi bubukol". pero hindi yung bukol na nasa sa isip mo. bastush! may isang taon at mga tatlong buwan na rin ang nakakaraan mula nang natanggap ko ang balita na na-aprubahan ang residency ko dito sa nz. ni wala sa hinagap ko na makakarating ako dito. mas pursigido pa nga sa akin ang nanay ko sa pag-asikaso ng mga papeles ko kaysa sa akin mismo. kung tutuusin, sya pa nga ang naging daan para mag-umpisa akong gumalaw. sya ang nakakita sa peryodiko ng advertisement ng isang immigrations consultant at ipinakita nya sa akin at sinabihan na bakit hindi ko daw subukan. dahil sa wala naman talaga akong ka-plano-plano, sinagot ko sya ng walang bahid ng pagka-interest. sabi naman nya ay bakit hndi ko puntahan at wala naman daw mawawala kung susubukan ko. naisip ko pa nga, mukhang gusto na akong palayasin ng nanay ko. may kulang isang taon na rin yata akong naka tengga sa bahay. abril 2001 nang umalis ako sa banko. 14 years ako dun at tipong nagsawa na rin yata ako kakabilang ng mga sandamukal na pera na hindi naman akin. tutal, nag offer naman sila ng early retirement kaya hindi naman ako nalugi kahit paano sa pagkakaalis ko sa kanila.

para matapos na, tinawagan ko ang agency at humingi ng appointment. dumating ang araw ng appointment. ackshually, isiningit lang ako dahil sabi, marso 2002 pa daw ako mai-interview. eh pebrero nun. sa lahat ng ayaw ko ay naghihintay ako kaya sabi ko ay hindi pwede. isingit nila ako itong pebrero at isiningit naman nga ako. napag-alaman ko na may tsansa akong maging residente ng nz. kaso, kulang ako ng one point. aalis daw ako ng pinas na ang hawak ko lang ay visitor's visa. pagdating dito, patatatakan ng work permit. yung work permit ang syang kailangan para makapag trabaho ako. kaso, kailangan ko ng job offer para madagdagan ang kulang kong one po-went! ang maluknot, maraming employer ang ayaw magbigay ng job offer. di mo naman sila masisisi. dahil nga naman pag nakuha na ang residency, iiwanan na ang daw sila which is, tama naman di ba? tingnan mo ang nangyari sa akin.

kasabayan ko ang aking workmate sa pinas sa pag-apply sa nz. malapit kong kaibigan at kumare. na-engganyo yata. kaso, hanggang ngayon, nasa pinas pa rin sya at tipong isasauli na ang nai-down payment nya sa consultant. pero hanggang ngayon, wala pa daw ang refund nya. mula pebrero 2002 hanggang sa nakuha ko ang visa ko ng october 2002 at magpasa-hanggang ngayon, katakut-takot na panalangin at mga milagrong maituturing ang mga naganap sa buhay ko.

bakit nga ba ang daming gustong lumayas ng pilipinas? sadya bang wala nang makitang kaunlaran sa inang bayan ko? sadya bang nagiging katawa-tawa na tayo sa mata ng mga dayuhan? sa supermarket pa lang na dati kong pinapasukan, kapag tinatanong ako ng ibang customers ko kung taga saang bansa daw ako, hindi mo pa rin maiwasan na may mag komento ng hindi maganda tungkol sa pamamalakad ng gobyerno sa inang bayan ko. babanggitin nila ang pangalan ni marcos at ni erap. ang karamihan din ng mga umaalis ay yung mga pami-pamilya. ginagawa lang daw nila ito para daw sa kanilang mga anak. totoo naman. kung ako nga lang din siguro ang may pamilya at mga anak Lord, kailan po kaya yun? ganoon rin siguro ang gagawin ko.

ang new zealand ay isa sa mga bansang kay gandang kalakihan ng mga bata. tahimik na lugar, punung-puno ng kulay ang kapaligiran, likas sa yaman. may maringgan ka mang krimen na naganap dito, maitutumbas mo pa rin iyon na wala sa kalingkingan ng krimen sa iba't-ibang parte ng mundo lalung-lalo na ang pinas. nasa pinas pa ako noon, may mga articles na sa diyaryo akong nababasa na ang new zealand has one of the best education in the world. mahal mag-aral dito pero nag-o-offer sila ng student loan. at, ang loan na yan, babayaran mo lang kapag may trabaho ka na. sa halaga ng sweldo mo, may karampatang halaga ng loan ang binabawas sa iyo. parang sa sss natin. kung magkano ang kita mo, ganoon ang kinakaltas sa iyo. maniwala ka ba na may student loan na $6 lang ang kakaltasin sa sweldo mo? di na masama, di ba? kahit sabihin pa natin na it will take forever to pay your loan, so what? importante, may degree ka at may trabaho ka. pag nawalan ka naman ng trabaho, wala naman sila makakaltas. pwede ka pang magkaroon ng allowance from the government kung tutuusin pag wala kang trabaho. ang pagpapadoktor sa mga bata, libre. ang gamot, makukuha mo sa napakababang halaga. which reminds me, ang aking community card!!! ang panganganak, libre. pag may baby ka na, may nurse pa na pupunta sa bahay mo para regular check up ng baby mo. o di ba? hindi ka aalis ng bahay mo. ang mga nurse ang nagbabahay-bahay. habang pinapalaki mo ang baby mo, may natatanggap ka ring allowance sa gobyerno katumbas ng natatangap mong sweldo nung nagtatrabaho ka pa. dito, walang mga smoke belchers! sus! yan ang suyang-suya ako sa pinas! magkaka-tb ka kakalanghap ng mga maiitim na usok. dito, ang mga sasakyan, kung more than 6 years old na ang sasakyan, every six months, kailangang ipa-warrant of fitness mo. may sticker dapat ang kotse mo na dumaan sa warrant of fitness. pero pag less than 6 years ang kotse mo, every year ang warrant of fitness. meaning, tsine-check nila kung sadyang capable pa ba ang sasakyan mo sa kalsada na magkalat. hindi ka ba ititirik nyan? pag hindi pumasa ang sasakyan mo, ilalagay nila kung anu-ano ang mga dapat mong ipagawa sa sasakyan mo. hanggang sa maipasa mo ulit ang sasakyan mo. pero kung hindi, bagsak na. sa talabahan na lang ang bagsak ng kotse mo kung hindi sya pumasa. ganun! wala ditong lagay-lagay. hindi uso ang bribery dito noh?

bakit ko ba nasasabi ang mga ito? kung baga, napapagmuni-muni ko lang, kung bakit karamihan ng mga pinoy na nakakasalamuha ko, ang mga anak daw nila ang dahilan kung bakit naririto sila. tama naman. kung ako nga lang, wala naman akong anak, pero gusto ko na rin dito. gusto ko ng tahimik! ayaw ko ng marumi! ayaw ko ng mainit! ayaw ko ng putik! you're nothing but a second rate, trying hard, copy cat! tsug! o? saan na nga bang eksena yan?

may kwento pa ako tungkol dyan sa pagbukol na yan! may nakilala ako sa internet, siguro, may dalawang taon na rin yata kaming naging magkaibigan. pero bilib ako sa tao na ito. mas malaking unos pa yata ang nasalubong nya. ang laki-laki na nang nagagastos nya makarating lang dito. as in, in US$$$$$$ ha???? ganun! hanggang sa nararamdaman ko, nawawalan na sya ng pag-asa. yun naman ay ang pakiramdam ko lang ha? baka mag-react. hehehehe.... kung baga, ang naging attitude nya from being hyper, naging okay na lang sa kanya. inabot na ng pagkarami-raming changes na sa immigrations at nagpunta pa sya rito para lang makipagsapalaran at makahanap ng employer. pareho kasi kami ng naging kaso, kulang sa points. pag tinatanong ko sya kung kamusta na ang papel nya, sagot lang nya, "wala pa" ganun lang. hindi ko lang mawari kung year 2001 pa sya nag-apply or 2002 or kung sino ang nauna sa aming dalawa. pero alam mo ba, kanina pag-pasok ko sa trabaho? ibinalita sa akin ng boss ko, na-approved na daw papers nya! oh! thank you Lord!!! tuwang-tuwa ako para sa kanya. alam mo ba yung feeling na kay tagal kitang hinintay? yung bang all along, nakabitin ka at hindi mo malaman kung aano ka ba or aano ka? parang nanumbalik ang feeling ko nung na-approved ang papers ko! wala na yatang kasing-saya ang mararamdaman mo! yun bang, tuwang-tuwa ka sa galak, ika nga nila!

kaya tama nga. ang sumusuko ay di nagwawagi. pag may tiyaga, may nilaga. pag di ukol, di bubukol! ngayon, bukol na bukol na, swak na swak pa. congrats, my friend! o? pagbutihin mo na pagmamaneho ha? di na tayo maghahabol ng bus! speaking of maghahabol ng bus, saka ko na lang ikukwento. bigla kong naalala, eto at natatawa ako sa nangyari sa amin nung takip-silim na yun! abangan!